اخبار  ›  ویژه  ›  پس از «پارازایلین»، چشم    

تغییر چهره پتروشیمی از صادرکننده به واردکننده؛
۱۳۹۷/۰۸/۲۳ ۰۹:۱۳

پس از «پارازایلین»، چشم پتروشیمی به واردات «استایرن‌منومر» هم روشن شد/ چماق اساسنامه شاهنشاهی NPC بر سر «آیدن ختلان»


پس از «پارازایلین»، چشم پتروشیمی به واردات «استایرن‌منومر» هم روشن شد/ چماق اساسنامه شاهنشاهی  NPC بر سر «آیدن ختلان»

به گزارش خبرنگار انرژی نیوز، «علم بهتر است یا ثروت؟» قطعا برای منتقدان «آیدین ختلان» علم بهترین گزینه بوده به ویژه منتقدان کم اطلاعی که می‌خواهند به واسطه اساسنامه‌ای که سابقه تصویب آن به دوران حکومت پهلوی بازمی‌گردد به هر شکل ممکن از حضور دستیار ویژه وزیر نفت به عنوان جوان‌ترین مدیرعامل تاریخ شرکت ملی صنایع پتروشیمی جلوگیری کنند.

سوالات زیادی در سر داریم، آیا منتقدان «آیدین ختلان» که هر روز و به هزاران دلیل بدون پشتوانه منطقی می‌خواهند مانع ترشی بر سر راه او کنند، کوچک‌ترین اطلاعاتی از وضعیت فعلی صنعت پتروشیمی دارند؟ آیا آنها می‌دانند که با وجود توسعه بالادست پارس جنوبی و افزایش ظرفیت تولید انواع خوراک به‌ویژه میعانات گازی، حتی یک طرح در دست ساخت برای استفاده از این خوراک کلیدی نداریم؟ منتقدان اطلاع دارند که بزرگترین تولیدکننده میعانات گازی جهان در خلا ساخت یک واحد آروماتیکی در حد اندازه پتروشیمی نوری می‌سوزد؟ آنها خبر دارند آن قدر طرح‌های ریز و درشت اوره و متانول در دست ساخت داریم که یادمان رفته که با انجام تعمیرات اساسی پتروشیمی نوری باید «پارازایلین» برای خوراک صنایع میان دستی وارد کنیم؟

می‌خواهیم کمی بیشتر سوال کنیم. آیا منتقدان اطلاع دارند که در طول 10 تا 15 سال گذشته آن قدر درجا زدیم که هم اکنون خوراک «استایرن منومر» کافی برای صنایع تولیدکننده پلی‌استایرن نداریم؟ آنها می‌دانند که در طول پنج سال گذشته تاکنون واحدهای پتروشیمی همچون انتخاب، تخت جمشید پارس، طرح توسعه پتروشیمی تبریز و قائد بصیر راه‌اندازی شده و به زودی ساخت طرح‌هایی همچون پتروشیمی صدف، کیمیا صنایع دالاهو، واحد ABS جم و ... به پایان می‌رسد، درحالی که ظرفیت تولید خوراک استایرن منومر کشور حدود 600 هزار تن بوده و اما همین امروز تقاضایی حدود 800 هزار تنی برای این خوراک وجود دارد و بزرگترین تولیدکننده اتیلن و بنزن خلیج فارس مجبور است، استایرن منومر وارد کند !

آیا منتقدان می‌دانند که بزرگترین طرح‌هایی که در طول دو سال آینده بهره‌برداری می‌شوند اکثرا از جنس اوره، آمونیاک و متانول هستند و به‌زودی چشم صنعت پتروشیمی ایران به متانول کاوه، سبلان، کیمیای پارس خاورمیانه، دنا، اوره و آمونیاک لردگان، هنگام، مسجدسلیمان و ... روشن می‌شود و سبد تولید پتروشیمی ایران به سبد تک محصولی پر از اوره، آمونیاک و متانول تبدیل می‌شود و باید آه بکشیم و حسرت بخوریم که چرا ظرفیت تولید محصولاتی با بالاترین ارزش افزوده با ساخت مجتمع‌هایی همچون پتروشیمی تبریز، شازند، کارون، نوری، ساسول، جم، مارون و ... بالا نمی‌رود. اگر بخواهیم وضعیت این روزهای صنعت پتروشیمی ایران را توصیف کنید، باور کنید بدون اغراق کف گیر به ته دیگ خورده است.

ابهام بزرگتر اینجاست که چرا همه از انتصاب «آیدین ختلان» به‌عنوان مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی ترس دارند؟ «رضا نوروززاده» و بسیاری از مدیران فعلی NPC (با وجود تمامی شایستگی‌ها و زحمات‌شان) چه گلی بر سر صنعت پتروشیمی زده‌اند که تصور می‌کنید «آیدین ختلان» از آنها عملکرد ضعیف تری خواهد داشت. آیا «علیرضا صادق آبادی» که تا پارسال از او به‌عنوان شاگرد زنگنه یاد می‌کردید در طول حدود یکسال در صنعت پالایش و پخش یک انقلاب به راه ننداخت که کمترین معجزه مدیریتی او بی‌نیازی کشور از واردات بنزین است.

بارها تاکید کردیم که قطعا «بیژن زنگنه» وزیر خوبی برای کارکنان صنعت نفت نبوده اما اگر این نقد بزرگ را کنار بگذاریم وزیر نفت ایران در حوزه تولید و توسعه بالادستی صنعت نفت، دیپلماسی انرژی به ویژه در حوزه اوپک عملکردی فوق‌العاده ای داشته است. وزیر نفتی که تا پارسال به او می‌گفتند اعتقادی به پالایشگاه‌سازی ندارد و عاشق واردات بنزین است حالا یکی از شاگردانش که او را مورد سخت ترین نقدها و تخریب‌ها قرار می‌دادند کشور را در دوران تحریم از واردات بنزین بی‌نیاز کرده آن هم نه با تولید بنزین آلوده پتروشیمی‌ها بلکه با ساخت و تکمیل بزرگترین پالایشگاه میعانات گازی جهان.

با این وجود هنوز در کارنامه زنگنه به‌عنوان وزیر نفت دولت تدبیر و امید دو جای خالی بزرگ وجود دارد که اولی نارضایتی کارکنان صنعت نفت (پیش بینی می‌شود با اقدامات در دست اجرای به زودی لبخند نصف و نیمه‌ای از رضایت به چهره نفتی‌ها بازگردد) و دومین جالی خالی این کارنامه درخشان درجا زدن گاه و بیگاه در توسعه صنعت پتروشیمی است.

باور کنید خسته شدیم، اجرای طرح‌های تکراری متانول و اوره عذاب مان می‌دهد. از روی زمین ماندن طرح‌های متوقف شده که یک قلم آن طرح استراتژیک آکرونیتریل ماهشهر و دیگری طرح بکر پتروشیمی هگمتانه همدان با هدف تولید گریدهای منحصر به فرد PVC و پتروشیمی کیان با کلکسیونی از محصولات درجه یک پلیمری است، غم دنیا را به دوش می‌کشیم. سخت است که میلیاردها دلار برای توسعه پارس جنوبی سرمایه گذاری کنیم تا دست آخر صادرکننده اتیلن بشویم و زمانی که از تکمیل زنجیره اتیلن سخن به میان می‌آید همه سرمایه گذاران تصور می‌کنند که ساخت چندین و چند طرح تکراری اتیلن گلایکول یعنی تکمیل زنجیره اتیلن و فتح جهان پتروشیمی، از قهر پتروشیمی‌ها با یکدیگر ناراحتیم که هر یک از آنها برای خودکفایی از واردات خوراک از مجتمع همسایه برای خودش واحد بالادستی می‌سازند.

مشکل امروز «آیدین ختلان» این است که منتقدان او اطلاعی از وضعیت فعلی توسعه صنعت پتروشیمی ندارند که اگر کارشناسان مطلعی در حوزه پتروشیمی بودند اجازه می‌دادند که ختلان‌ها وارد گود پتروشیمی بشوند تا اگر جنس مدیریت آنها از جنس مدیران فعلی بود آن وقت با دلیل و مدارک مستند او را به چهارمیخ نقدهای منطقی می‌کشاندند و به کل عالم اثبات می‌کردند که حنای شاگرد زنگنه رنگی ندارد ...



بازگشت به  اخبار نسخه قابل چاپ

دیدگاه مخاطبان
لطفا برای درج دیدگاه خود فرم زیر را تکمیل نمایید.


نام:
پست الکترونیک:
تلفن همراه:
متن دیدگاه:
لطفا عدد مقابل را در
فرم روبرو وارد کنید:
Visual CAPTCHA

باشگاه مشتریان

ایمیل:

رمز عبور:

برای دریافت مشخصات کاربری خود پست الکترونیک اشتراک خود را در فرم زیر وارد نمایید.


خبرنامه

بـرای عـضویـت در خـبـرنـامـه انرژی نیوز، پـسـت الکترونیک خود را وارد کنید.


نفت,انرژی,