اخبار  ›  ویژه  ›  توافق تاریخی با ژرمن‌ها در وقت    

رویای نیمه‌تمام BASF در پتروشیمی ایران؛
۱۳۹۷/۰۷/۰۸ ۱۵:۱۶

توافق تاریخی با ژرمن‌ها در وقت اضافه «برجام» نافرجام ماند/ حکایت مدیری که پس از شکست هم رستگار شد


توافق تاریخی با ژرمن‌ها در وقت اضافه «برجام» نافرجام ماند/ حکایت مدیری که پس از شکست هم رستگار شد

به گزارش خبرنگار انرژی نیوز، «راه را گم کرده‌ایم» این بهترین توصیفی است که می‌توان در وضعیت فعلی توسعه صنعت پتروشیمی ایران در یک جمله گفت، ظرفیت تولید پتروشیمی ایران به بیش از 65 میلیون تن در سال رسیده و تا چند ماه آینده با با بهره‌برداری از طرح توسعه پتروشیمی ایلام، فاز اول پتروشیمی بوشهر، متانول کاوه، اوره و آمونیاک لردگان و چندین طرح کوچک و بزرگ این ظرفیت حتی از مرز 70 میلیون تن هم عبور می‌کند، اما سوال اینجاست آیا با افتتاح این پروژه‌ها صنعت پتروشیمی ایران توسعه یافته است؟

آیا صرفا با توسعه بخش بالادستی و مغفول ماندن صنایع میان دستی و پائین دستی می‌توانیم ادعا کنیم دوره خام فروشی در صنعت نفت ایران تمام شده است؟ آیا با سبدی از محصولات تکراری و پر از اوره، آمونیاک، متانول، پروپان، بوتان و ... یعنی صنعت پتروشیمی در ایران تکامل یافته است؟ آیا با ساخت خط لوله یک‌هزار و 200 کیلومتری اتیلن غرب، سپس انتقال یک‌هزار کیلومتری اتیلن از عسلویه به مهاباد، کرمانشاه، لرستان، کردستان و به‌زودی میاندوآب و بعد بازگشت دوباره یک‌هزار کیلومتری انواع پلی اتیلن‌های تولیدی به بندرماهشهر برای صادرات به چین توسعه متوازن در صنعت پتروشیمی اتفاق افتاده است؟

درباره وضعیت فعلی توسعه صنعت پتروشیمی حرف و حدیث بسیاری وجود دارد اما مهمترین پاشنه اشیل این صنعت استراتژیک را صرفا باید در یک جمله گفت، توسعه این صنعت متوازن نیست زیرا با وجود تعریف برنامه‌های مختلف اما هنوز یک استراتژی کلان برای توسعه متوازن بالادستی، میان دستی و پائین دستی در صنعت پتروشیمی نداریم.

تکراری است اما باید بازهم گفت که در طول پنج سال گذشته با توسعه پارس جنوبی ظرفیت تولید اتان، متان، پروپان، بوتان و میعانات گازی تا مرز انفجار افزایش یافته است اما همه این محصولات را باید یا به صورت خام صادر و یا در شبکه سراسری به عنوان سوخت هدیه کنیم و عملا هیچ کدام از طرح‌های جدید که به نوعی مصرف کننده خوراک‌های گازی بودند به استثنای چند طرح اوره و متانول ساخته نشدند. پتروشیمی کیان، فاز دوم و سوم پتروشیمی بوشهر، طرح‌های جدید تولید انیدرید مالئیک و آکرونیتریل ماهشهر و ... آماده بهره برداری نیستند تا فعلا صورت پتروشیمی را با افتتاح طرح‌های اوره و متانول سرخ نگه داریم.

در این بین وضعیت تاسف برانگیز توسعه پتروشیمی در ایران آن هم در نبود یک استراتژی جامع را باید در تفکر مدیران، متولیان و ذینفعان این صنعت ارزش آفرین جستجو کرد که صرفا برای سودآوری بیشتر یا آمارسازی‌های دولتی با رها کردن تفکرات دهه 70 و اواسط هشتاد NPC که توسعه را الزاما به شرط تکمیل زنجیره‌های ارزش انجام می داد صرفا سراغ توسعه بالادستی پتروشیمی رفتیم که از بخت بد حتی متناسب با توسعه پارس جنوبی هم موفق به تکمیل بخش بالادستی این صنعت نشده ایم.

اشتباه نکنید، مشکل امروز صنعت پتروشیمی ایران تحریم، خصوصی‌سازی، ترامپ و افزایش افسارگسیخته قیمت دلار نیست، مشکل امروز این صنعت کار آفرین خلا حضور مدیرانی از جنس «محمدرضا نعمت زاده»، «حسن پیوندی»، «عادل نژادسلیم» و ... بوده که با تفکرات مشابهی مجتمع‌های پتروشیمی همجون نوری، بوعلی سینا، تندگویان، پلیمر آریا ساسول، مارون، شارند و ... در دوره مدیریت آنها به صنعت پتروشیمی ایران هدیه شد و نبود مدیرانی از این جنس نشان می‌دهد حتی در پرورش مدیران توسعه گرا و استراتژیک هم کم کاری کرده ایم.

در این بین همزمان با آغاز موج جدید بازنشستگی مدیران صنعت نفت و درحالی مدیران جوان بدون داشتن حداقل استانداردها برای تصاحب کرسی های مدیریتی عطش سیری ناپذیری دارند شاید مدیر فعلی برنامه‌ریزی شرکت ملی صنایع پتروشیمی در کنار تعداد انگشت شماری از مدیران صنعت پتروشیمی آخرین بازماندگان نسل طلایی مدیران استراتژیک این صنعت باشند.

مادران و پدران بسیاری در طول چند ماه گذشته شاهد افزایش شدید قیمت و کمبود محصولی به نام «پوشک بچه» در بازار بودند، محصولی که مواد اولیه آن در صنعت پتروشیمی تولید می‌شود اما در صنعت 50 ساله ایران با وجود این همه مزیت از خوراک فراوان و متنوع بگیرید تا نزدیکی تولید و مصرف انواع خوراک ها و ... هنوز حتی یک واحد تولیدکننده سوپرجاذب (Super Absorbent Polymer) یا SAP  نیست محصولی که با تکمیل زنجیره پروپیلن و پروپیلن اکساید تولید می‌شود.

در دوره پسابرجام مذاکرات متعددی با شرکت‌های مختلف بین‌المللی شامل توتال، لینده، باسف، ایرلیکوئید و ... انجام شد و برخی از مدیران شرکت ملی صنایع پتروشیمی سعی کردند از این فرصت طلایی برای تولید محصولاتی با حداکثر ارزش افزوده همچون  سوپرجاذب‌ها با شرکت‌های صاحب برند استفاده کنند، مدیران NPC موفق هم بودند زیرا همین برندهای مختلف پس از روزها مذاکره و گفتگو حاضر به تولید محصولات نهایی تحت برند در ایران شدند اما با بد اخلاقی ترامپ‌های وطنی و آمریکایی و از بین رفتن فرصت برجام این مذاکرات هم خاموش شد.

در این بین پتروشیمی که حالا دلواپسان همیشه فعال از آن به عنوان صنعت رانت خواران نام می برند، صنعتی که برای ادامه زندگی نه تنها با تحریم آمریکا بلکه باید با خود تحریمی داخلی هم دست و پنجه نرم کند، تمام امیدش به مدیرانی از جنس «فرناز علوی» مدیر برنامه‌ریزی شرکت ملی صنایع پتروشیمی است، مدیری که میراث دار تفکرات دوران طلایی توسعه صنعت پتروشیمی در دهه 70 و اواسط 80 شمسی است، تفکری که تلاش می‌کند که به هر قیمتی که شده با کنار زدن تفکرات سفت و سخت سنتی این باور را در صنعت پتروشیمی زنده نگه دارد که پتروشیمی فقط اوره و آمونیاک نیست.

در پایان هر چند تلاش‌های مدیریت برنامه‌ریزی شرکت ملی صنایع پتروشیمی برای مشارکت غول های پلیمری و پتروشیمی جهان به منظور تکمیل زنجیره‌های ارزش و  تولید محصولات کمیاب و ارزشمند با خروج آمریکا از برجام و بازگشت تحریم شکست خورده است اما مدیر و کارشناسان این مجموعه با وجود شکست هم رستگار شده اند...

توضیح انرژی نیوز: در این گزارش سعی داشتیم مطالب کامل تری را درباره برخی از محورهای مذاکرات با باسف آلمان به منظور تکمیل زنجیره‌های ارزش و تولید محصولات تحت برند ارائه کنیم که به رسم امانت داری از انتشار جزئیات خودداری می‌کنیم.



بازگشت به  اخبار نسخه قابل چاپ

دیدگاه مخاطبان
لطفا برای درج دیدگاه خود فرم زیر را تکمیل نمایید.


نام:
پست الکترونیک:
تلفن همراه:
متن دیدگاه:
لطفا عدد مقابل را در
فرم روبرو وارد کنید:
Visual CAPTCHA

باشگاه مشتریان

ایمیل:

رمز عبور:

برای دریافت مشخصات کاربری خود پست الکترونیک اشتراک خود را در فرم زیر وارد نمایید.


خبرنامه

بـرای عـضویـت در خـبـرنـامـه انرژی نیوز، پـسـت الکترونیک خود را وارد کنید.


نفت,انرژی,